زندگینامه طلبه مجاهد، شهيد محمد ملك جعفريان

حماسه سازان همیشه جاوید روحانیت دامغان

193

زندگینامه طلبه مجاهد، شهيد محمد ملك جعفريان

خيره به مهتاب در بارشي از وجود، ناياب‌‌ترين دُر آفرينش چون آذرخش به دامان زمين فرود مي‌آمد. ديري است در خلوت كبود تنهايي «حسينعلي ملك جعفريان» صداي سكوت شكسته شد و آهنگ وجود ، كوبه خانه او را در روستاي «دروار» دامغان به سال ۱۳۴۷ش به صدا در آورد.

محمد، بسان گلهاي خوشبوي ايران در دامن پر مهر مادري مهربان رشد يافت. دوران ابتدايي را در روستا گذراند و در كنار گلخنده‌هاي مادر بعنوان تک پسر خانواده در امتداد جاده حيات ، قدم بر مي‌داشت.

پدر دامدار بود و از این راه امرار معاش می کرد. تكاپوي حيات همراه با مشكلات زندگي، محمد را هم در کنار پدر استوار و محكم كرد. بعد از اتمام دوران راهنمايي گوهر شب افروز دل تا سپيده سحر ، نغمه دلدادگي سر مي‌داد. صداي پاي عشق بر ايوان وجود ، او را عاشق طلبگي كرد. در سال ۱۳۶۲ش به حوزه رفت تا غربت خسته انتظار مرهم دل باشد. در حوزه علميه دامغان و در مدرسه حاج فتحعلی بیک مشغول به تحصيل شد و مقدمات حوزه را در آنجا از محضر اساتید عظام: حاج شیخ محمد ترابی ، حاج سید محمود ترابی ، مرحوم حاج سید مسیح شاهچراغی ، حاج شیخ احمد عالیشانی و حاج شیخ غلامعلی نعیم آبادی کسب فیض نمود.

صداي غرش و مهيب عرابه‌هاي آهنين، شقايقها را پرپر كرد و در زير گام چپاول چه دلها كه شكست! چه خونها كه مظلومانه به زمين ريخت!؟.

اما او به حرمت آفتاب سوگند ياد كرد كه انتقام خونهاي مظلومي كه درمهران به زمين ريخته شده را بگيرد و به همين خاطر در گردان قمر بني هاشم تيپ ۲۱ امام رضا (ع) مستقر شد ، در آن روزهايي كه مهران غرق آتش و خون بود، به همراه ياران آسماني اش رفتند و با جان‌‌نثاري توانستند مهران را آزاد كنند.

برق پیشانی او در غروبی که بچه‌های گردان روح الله برای عملیات آماده می‌شدند حکایت از آسمانی شدن او داشت؛ پس از ۱۴ ماه فداکاری و در سومین اعزام وی، منطقه شلمچه در انفاس مسيحا نفسي از عالم غيب ، جان خسته‌اش را حياتي دوباره بخشيد. آن هنگام كه شلمچه ، بوسه‌هاي سبزش را بر قدومش مي‌زد و‌جمال بخت به رويش لبخند مي زد ، در عمليات كربلاي پنج اين دلداده كوي عشق به همراه ۲۵ نفر دیگر از یاران آسمانیش از گردان روح الله دامغان ، غزل موزون وصال را ‌سرود و در تاريخ ۲۲ بهمن ۱۳۶۵ش سبك بال به سوي معشوق پركشيدند.

تنش را با گلاب عشق شستند و در حضور ملائك بدن خونينش را در روستاي «تويه دروار» دامغان به خاك سپردند .

«ستاره نام و يادش تا ابد بر تارك سرزمين ايران درخشنده باد.»

زندگینامه طلبه مجاهد ، شهيد يوسف رائيجي

حماسه سازان همیشه جاوید روحانیت دامغان

172

زندگینامه طلبه مجاهد ، شهيد يوسف رائيجي

شهيد يوسف رائيجي به سال ۱۳۴۹ش در خانواده‌اي چشم به جهان گشود كه ناز نگار دل، آنها را ساكن كوي ايمان و تقوي كرده بود، تا در پرتو جلوه دوست راه بندگي را طي كنند.

حضور خلوت عارفانه قنبرعلي، در نظر قدسيان خوش آمد و پاس صداقتش در بندگي خداوند در سال ۱۳۴۹ كودكي را به او ارزاني داشت.
پدر كه چون پير كنعان، گمشده‌اش را در اين فرزند يافته بود، نام او را يوسف نهاد و در تربيت او آن چنان كوشا بود كه همگي رشك بر معصوميت يوسف مي‌بردند.

يوسف مي‌بايست در كشاكش حوادث و در سنگلاخ باديه دنيا، آزمايش شود. در ۴ سالگي از پشت بام طبقه دوم سقوط كرد و با اين كه خون زيادي از او رفته بود، به عنايت امام رضا(ع) نجات يافت.

كودكي‌اش با شيرين زباني و نمازهاي كودكانه براي مادر سپري شد. دبستان را چون همه كودكان با ايام خوشش سپري كرد. دوران راهنمايي را با تلاش و كوشش بسيار در مدرسه شهید مطهری دامغان پشت سر گذاشت.

در سال ۱۳۶۵ش برای سربازی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف وارد حوزه علمیه دامغان و در مدرسه مطلّب خان حجره نشین شد. دروس حوزه را از محضر اساتید عظام حجج اسلام: حاج شیخ احمد عالیشانی ، حاج شیخ محمد علی آذری، حاج شیخ محمد ترابی و حاج شیخ احمد فوادیان کسب فیض نمود.
در آنجا بود كه تشنگي‌اش را با قدح عشق سيراب كرد و از باده طهور آنچنان نوشيد كه واله و شيداي محبوب شد. آن عشق جوششي در درونش انداخت كه با جديت در راه كمال قدم گذارد. انس با يار در عزلت شبانگاهي، حزن در دل و شوخ طبعي با دوستان از ويژگي‌هاي اخلاقي شهيد رائيجي بود. نظم و دقت در امور به همراه وفاي به عهد، زينت روح با صفايش بود.

سپيده صبح زندگي‌اش را با زيارت عاشورا طلوع مي‌كرد. شبهاي پرستاره‌اش انيس سوره واقعه بود. با سكوت همدم بود، چرا كه سكوت فرياد معرفت است. در مباحثات علمي شركت مي‌كرد و آن هنگام كه هنگامه جبين ساييدن بر خاك بندگي بود، همه چيز غير از محبوب را فراموش مي‌كرد.

بارها به جبهه اعزام شد و در مناطق عملیاتی جاده خندق ، شلمچه ، سقز و در عملیات های کربلای۴ و ۵ ، نصر ۸ ، بیت المقدس ۲ و ۳ و مرصاد به مدت ۱۳ ماه حضور داشت. در آنجا نيز نظم را سرلوحه كارهايش قرار داده بود.
در عمليات كربلاي ۵ در شلمچه و در آن سرزمين مقدس مجروح شيميايي شد. شهيد رائيجي در آخرین مرحله اعزام به جبهه همنشين بچه‌هاي با صفاي گردان قمر بني هاشم علیه السلام بود.

پذيرش قطعنامه كاسه زهري بود كه با هيچ نوش‌دارويي قابل التيام نبود و هرگز در باور يوسف نمي‌گنجيد كه در شهادت را بسته‌اند و او از قافله شهادت جا مانده است. اما نسيم رحمت از لاهوت وزيدن گرفت تا آخرين بازماندگان قافله خوبي‌ها را با خود ببرد. در تاريخ ۴ مرداد ۱۳۶۷ش بود که منافقین کوردل با هجوم وحشیانه خود قصد فتح سرزمین امام زمان(عج) را در سر می پروراندند ، اما در چهارزبر با شیرمردان گردان قمر بنی هاشم علیه السلام دامغان روبرو شدند و تنگه چهارزبر کمین گاه خدا برای نابودی جبهه باطل شد و نام این عملیات به مرصاد مزین شد. در این ایستادگی و مقاومت گوشه سمت چپ پیشانی یوسف مورد اصابت گلوله دشمن خبیث قرار گرفت ، همان قسمتی که هنگام وداع با مادر و خواهر به آن اشاره می کند و می گوید: اینجا را ببوسید که اینجا محل اصابت گلوله است.

مرغ جان بي‌قرار يوسف در صبح ۴ مرداد در محور چهارزبر منطقه اسلام آباد به پرواز درآمد و شهد شيرين شهادت را نوشيد.

و اكنون مزارش در فردوس رضاي دامغان قطعه‌‌اي از خاك بهشت است كه شفاي دلهاي بلا ديده‌اي است كه داغ هجران بر دل دارند.

«روحش مهمان امیر قافله عشق باد»

زندگینامه طلبه مجاهد ، حسینعلی رستمیان

🔹 حماسه سازان همیشه جاوید روحانیت دامغان

165

زندگینامه طلبه مجاهد ، حسینعلی رستمیان

حسينعلي رستميان فرزند محمد ، سال ۱۳۴۷ش در روستاي «تويه دروار» دامغان ديده به جهان گشود. فضاي پاك روستا ، صفا و صداقت را به حسين علي آموخت. او از مكتب حسين(ع) ايثار را فرا گرفت و قدم در راهي گذاشت كه انتهايش پركشيدن به ديار ملكوت بود.

تحصيلات ابتدايي و راهنمايي را با موفقيت گذراند، سال دوم راهنمايي، دلش هوايي كوي مولايش كرد و دوست داشت تا آشيانه محبوبش پر كشد ، خود را در شمار خريداران يوسف فاطمه (س) قرار دهد و در محفل محبان مهدي (عج) قدم نهد.

حسين علي ، خوب مي‌دانست كه نزديك‌ترين راه وصال به مولايش حوزه است ، نصيحت مشفقانه پدر را گوش داد و بعد از اتمام دوره راهنمايي در سال ۱۳۶۲ش وارد حوزه علميه دامغان و در مدرسه حاج فتحعلی بیک حجره نشین شد.

دروس مقدمات را از محضر اساتید عظام گرانقدر این حوزه: حاج شیخ محمد ترابی ، مرحوم حاج سید مسیح شاهچراغی ، حاج شیخ غلامعلی نعیم آبادی ، حاج شیخ احمد عالیشانی فرا گرفت.

دو سال در كسب علم و عمل كوشش كرد تا توانست مورد پسند مولايش قرار گيرد و او را در خيل شهيدان كوي دوست بپذيرد. او به دنبال محبوب بود. زماني بوي خوش دلدار را در حوزه استشمام كرد و بعد از مدتي ، نسيم عطر يار در   جبهه جانش را نوازش داد. با وجود سن كم ، توانست خود را با زيركي در جمع افلاكيان خاكي ، جاي دهد.

این طلبه بسیجی طی چند مرحله به مدت بیش از ۱۲ ماه در مناطق عملیاتی مهران ، جاده خندق ، جزایر مجنون و در عملیات های خیبر و والفجر ۸ شرکت نمود.

او نه تنها غواص اروند كه غواص بيكران عشق بود و مرواريد محبت دلدادگي را صيد می كرد.

در  تاريخ ۲۱ بهمن ۱۳۶۴ش و شب عمليات والفجر ۸ ، همان شبي كه شيدايان كوي دوست در خون خويش مي غلتيدند ، با رمز (يا زهرا) ! تن خاكي را به اروند خروشان سپرد و بر خروش آن غلبه كرد و به همراه برادر رشيدش محمد علی ،‌ بال در بال ملائك تا بي نهايت پرواز كردند. و تو گويي اروند در آن شب ، مست ديدار بهترين بندگان خدا بود كه اين چنين آمده بودند  و از شدت شوق، غواصان را در درون خويش مي‌كشيد.

قريب به ۱۰ سال پيكر مطهر اين شهيد ميهمان امواج اروند بود و سر انجام در تاريخ ۵ اردیبهشت ۱۳۷۴ش بسوي خانواده اش رجعت نمود و بر روي دستان امت حزب الله تشييع و در گلزار شهداي «تويه دروار» دامغان به خاك سپرده شد.

«نام بلند آوازه اش جاويد و راهش پاينده باد.»

زندگینامه طلبه مجاهد شهید ابوالفضل شمس

حماسه سازان همیشه جاوید روحانیت دامغان

152

زندگینامه طلبه مجاهد شهید ابوالفضل شمس

«ابوالفضل شمس» فرزند نصرالله ،
آغاز حيات طيبه‌اش را سال ۱۳۴۵ش در روستای مومن آباد دامغان آغاز نمود.

بعد از دوره ابتدایی با همت پدر و مادر در تربيت صحيح و اسلامي فرزندشان، ابوالفضل را مشتاق فراگيري مسائل معنوي و اعتقادي كرد و به دامغان عزیمت کرد و در محیط معنوی «مدرسه علمیه موسویه» به تحصیل علوم اسلامی پرداخت. پس از مدتی به تهران هجرت کرد و دروس خود را آنجا ادامه داد.

با شروع حمله دشمن بعثی به میهن اسلامی ، این دانش آموخته مکتب جهاد و مقاومت نتوانست اشغال خرمشهر – این پاره تن ایران اسلامی – را طاقت بیاورد. دل او تنگ جبهه بود و توان ماندن و گرفتار شدن در زرق و برق دنيا را نداشت، از همین رو شانزدهم اسفند ۱۳۶۰ از سوی بسیج مستضعفین دامغان جهت گذراندن دوره آموزشی به پادگان دوکوهه اندیمشک اعزام شد و در عملیات بیت المقدس و فتح خرمشهر شرکت جست.

در گرماگرم عملیات بیت المقدس که نیروهای خودی از شدت آتش دشمن زمین گیر شده بودند، شهید شمس بلند شد و تکبیرگویان به سمت دشمن رفت و این حرکت او باعث روحیه گرفتن سایر نیروها شد و در نهایت خط دشمن در آن مسیر شکسته شد.

مرحله دوم اعزام این طلبه بسیجی ۱۲ تیر ۱۳۶۲ش صورت گرفت؛ اعزامی که برگشتی در آن نبود. پس از پنج ماه حضور در جبهه، در منطقه پنجوین عراق خود را برای حضور در عملیات آماده می سازد.

قافله‌سالار عشق ، بانگ الرحيل مي‌زند و كوچ پروانه‌هاي عاشق به سرزمين شقايقها شروع مي‌شود. جبهه يك بوستان صفاست و پروانه ، عاشق بوستان است. خورشيد جبهه داغ است، اما بازار عشق بازي ، داغ‌تر . هرجاي جبهه را كه مي‌بيني ، تجلي خدا در آنجا موج مي‌زند.
شب عمليات، همان شبي است كه پروانه‌ها به آتش مي‌زنند و فرداي آن روز، در خون خويش عاشقانه مي غلتند و شهيد شمس آن پروانه‌اي بود كه خود را به آتش عشق انداخت و در  ۳۰ آبان ۱۳۶۲ش در ارتفاعات پنجوین عراق در عملیات والفجر ۴ به فیض شهادت نائل آمد.

پيكر مقدسش ۱۳ سال ميهمان و خاك نشين آن ديار بود و بعد از سالها دوري در تاريخ ۱۸ خرداد ۱۳۷۵ش در رجعتي ملكوتي بر روي دستهاي مردم دامغان تشييع شد.

مزار پاكش در روستاي «مومن آباد» دامغان براي هميشه دارالشفاي دلسوختگان و عاشقان انقلاب و نشانه‌اي ازمظلوميت فرزندان خميني شد كه مظلومانه و در سنين نوجواني، سرود عاشقي را سرودند و براي هميشه روح خسته و خاكي آنان به اعلي عليين پرواز كرد .

« روحش شاد و ياد و راهش هميشه در دلها مستدام باد ».

زندگینامه طلبه بسیجی ، شهید محمدرضا علیزاده برمی

حماسه سازان همیشه جاوید روحانیت دامغان

145

زندگینامه طلبه بسیجی ، شهید محمدرضا علیزاده برمی

محمدرضا عليزاده» فرزند عباسعلي در تاريخ ۱۰ خرداد سال ۱۳۴۹ ه.ش در روستاي «برم» دامغان به آمد.

دوران ابتدايي و راهنمايي را در روستاي محل تولد گذراند. قلب كوچكش ترسيم عشقي آسماني بود و مادر در هر صبح ، ميهمان قلب بي‌رياي اش مي‌شد و با بوسه بر گلبرگهاي جانش او را به دست تقدير مي‌سپرد. درلوح تقدير چه زيبا نامش را در جمع عشاق نوشته بودند، او كه درهر صباح با دعاي عهد مأنوس بود و شميم روح انگيز گل نرگس را از دور دست افق انتظار ، استشمام مي‌كرد.

فجر انقلاب ، سرآغاز همان طلوع با شكوه خورشيد مهدويت بود كه «پير خرابات» در زمزمه مستانه‌اش فرمود: انتظار فرج از نيمه خرداد كشم، و او نيز واژه هاي انتظار را با شركت در تظاهرات ها با آن سن کم معنا بخشيد و مخالفت علنی خود را با طاغوت زمان اعلام می کرد و بهمین خاطر در دیماه ۱۳۵۷ش از سوی عده ای شاه دوست مورد ضرب و شتم قرار گرفت.

پس از طلوع خورشید انقلاب ، برای سربازی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف در سال ۱۳۶۳ش وارد حوزه علميه «حاج فتحعلي بيك» دامغان شد. دروس مقدمات را از محضر اساتید عظام آن حوزه کهن: مرحوم حاج سید مسیح شاهچراغی،  حاج شیخ غلامعلی نعیم آبادی،  حاج شیخ محمد ترابی،  حاج سید محمود ترابی و حاج شیخ احمد عالیشانی فرا گرفت.

دو سال بعد براي ادامه تحصيل به «مدرسه علمیه حقانی» در قم هجرت نمود. شادابي روحيه، صراحت گفتار و شهامت و شجاعت در كارها ، از محمدرضا شخصيتي محبوب ساخته بود.

در تحصیل علم و درس برجستگی خاصی داشت، بلند همت و بلندنظر بود، پشتکار خوبی داشت، پیش‌مطالعه می‌کرد و بعضی درس‌ها را دو بار با جدیت مباحثه می‌نمود و در عین حال با نشاط و شوخ‌طبعی به دیگران روحیه می‌داد.

تقید خاصی به زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها داشت. برنامه‌ای برای خود نوشته بود که طبق آن هر روز یک ساعت کامل و آن هم در ساعت خاصی برای زیارت به حرم می‌رفت.

در دوران دفاع مقدس با دست‌كاري در شناسنامه خود ، توانست در دیماه ۱۳۶۳ش اجازه اعزام به جبهه را در سن كم بگيرد. طی چهار نوبت در مناطق عملیاتی مهران ، جاده خندق ، عملیات کربلای یک و کربلای ۴ به مدت ۱۲ ماه توفيق حضور در جبهه را يافت.

مادر بي‌رياتر از سپيده برايش گريه مي‌كرد و او مسافر ديار شقايقها شده بود،‌اگر چه همه چيز دست به دست هم داده بودند كه مانع از رسيدنش به محبوب شوند، اما فوران عشق خدايي اش ، او را پروانه كرده بود و براي سوختن و فاني شدن هيچ حد و مرزي را نمي‌شناخت. دیگر برای پر کشیدن به آسمان آماده شده بود، در وسط خطبه‌های نماز جمعه قم به یکباره عزم رفتن به جبهه کرد و سوار قطار شد. غروبی که بچه‌های گردان قمر بنی هاشم علیه السلام در مقر دزفول برای عملیات می‌خواستند حرکت کنند محمدرضا خود را به آنان رساند و با التماس از فرمانده گردان،  همراه مجاهدان راه خدا شد.

غزل جاودانگي را در مثنوي شهادت سرود و در آن شب ـ كه آسمان بر پهنه شلمچه مي‌باريد ـ  به همراه مردان كربلايي از ميدان تنگ دنيا گذشت و پاي بر افلاك نهاد و در ۴ دیماه ۱۳۶۵ش در عملیات کربلای ۴ جاودانه‌ترين غزل عشق را سرود.

پيكر چاك چاك اين طلبه جوان شانزده ساله حدود يك ماه بعد، پس از عمليات كربلاي ۵ به زادگاهش برگشت.

مادري با نگاه باراني،‌لحظه لحظه مي‌پژمرد و در آن سوي كوچه انتظار ، فانوس اميدش سوسو مي‌زد و از آن سمت آبي آسمان،‌كبوتران جنوبي بر روي‌دستان فرشتگان تشييع مي‌شدند. آن گاه كه آسمان ، مويه مي‌كرد كوچه‌ها خيس اشك مي‌شد و رود اشك ، شقايقها را تا بهشت مي‌برد و در آن تشييع عشق ، هجوم خاطره‌ها دل مادر را آتش مي‌زد.

و اكنون هنگامه قيام ملائك است كه براي اقامه نماز بر تن چاك چاك او صف كشيده اند ، مادر نيز هفت تكبير عشق زد و با او و تمام جلوه‌هاي زيباي حيات ، وداع كرد. خداحافظ اي تمام مادر! خداحافظ اي سكوت بي‌انتهاي مادر! خداحافظ….

از آن روز به بعد،‌نگاه سرخ مادر به باغچه سبز خاطره دوخته شد. و حال گلزار شهداي روستای «برم» دامغان  خلوت‌گاهي براي تمامي عاشقان و دلسوختگان و جاماندگان از كاروان عشق شده است.
«نام و يادت آواز بلند روزگارران باد.»

زندگینامه روحاني مجاهد حجت الاسلام و المسلمین شهيد محمد علي شفيع زاده

🔹 حماسه سازان همیشه جاوید روحانیت دامغان

179

زندگینامه روحاني مجاهد حجت الاسلام و المسلمین شهيد محمد علي شفيع زاده

محمدعلی شفیع زاده فرزند محمدابراهیم – به دلیل هجرت پدر از دامغان – در سال ۱۳۴۵ش در شهر تهران دیده به جهان گشود.

بعد از اتمام دوران ابتدايی وارد مدرسه راهنمايی شد. شور و شعورش در امتداد عشق به خميني بود، چرا كه مي‌دانست «عشق به خميني عشق به همه خوبيهاست»

بعد از اتمام دوران راهنمايي وارد دبيرستان شد و تا سال سوم درس خواند. در راهپيمايي‌ها شركت مي‌كرد تا هيچستان رژيم شاهنشاهي را بر باد دهد.

قاصدك كنعاني دلش در راه عشق ، ديده به فلق انتظار گشود تا يوسف زهرا (ع) پاي به سامانكده دل بگذارد. اشارت يك نويد، كريمانه‌ترين وعده‌ها را در طبقي از عشق برايش آورد و او در سال ۱۳۵۸ش راهي حوزه علمیه شد و از طلبگي هدفي جز گسترش مفهوم انقلاب و حكومت اسلامي نداشت.
نسيم جنون الهي بر خنكاي جانش نشست و او را ساكن كوي دلدادگان،‌حرم عشاق خدا، فاطمه معصومه (س) كرد و در مدرسه حقانی خوشه چين معارف ناب علوم آل محمد (ص) شد. مدتي بعد تاج ملكوتي بر سر نهاد و لباس شرافت و كرامت بر تن كرد.

در حوزه علمیه پیشرفت تحصيلى و اخلاقى بسيار خوبى داشت به نحوی كه يك بار كه پدرش به محضر حضرت آیت الله مشكينى(ر ه) رسيد ايشان فرمودند: «برو خدا را شكر كن كه اين چنين فرزندى دارى. با چه مالى اين بچه را بزرگ كردى؟» پدر شهید گفت: «با دست‌هاى پينه بسته.»

بسيج ، شعاعي از انديشه امام خميني بود كه در جان بسيجيان جلوه كرد و او در بسيج ثبت نام كرد.
شبي به مادر گفت: «مي‌خواهم لحظات دنيا را آبرو بخشم،» مي‌خواست پروانه شود، اوج بگيرد و در شمع محفل لاهوتيان فاني شود.

بارها به جبهه رفت، در عملیات های والفجر ۲ و والفجر ۴ حضور داشت اما عروس ابديت نامش را زيبا نگاشت. بر دست و پايش حنا گذاشت تا در جشن لقاي عشاق خدا ، به گلگشت باغ لاهوت برود.

در آخرین مرحله اعزام در مهرماه ۱۳۶۲ش همراه با ياران آسماني اش از طرف بسيج تهران اعزام شد و در یکی از گردان های عملیاتی لشگر ۱۰ سيد الشهداء علیه السلام  بعنوان روحانی گردان مستقر شد. مجنون ؛ تنها جزيره كوچكي در خوزستان نيست، مجنون ، وسعت عشق را در خود دارد و او با خيل افلاكيان در عمليات خيبر در تاريخ ۱۳۶۲/۴/۱۲ شركت كرد و عاشقانه با عمامه ای خونین بسوی معبود پرکشید. پیکر پاکش در لابلای نیستان هورالعظیم ناپیدا ماند.

او بي‌نشان رفت و تنها يادگارش خاطراتي بود كه هر شب مادر ، آنها را مرور مي‌كرد و در دل نجوا می کرد:
قاصدك من ! شبهاي يلداي انتظارم چه دير صبح شدند و صبح بدون تو، يعني آغازي بي احساس. تمام اشتياقم را در چشماني خيس از انتظار به در دوخته بودم تا شايد قاصدك من در زمزمه باد برقصد و نويد آمدنت را بدهد و در آن روزها مي‌گفتم:
اي كاش از آن لحظه‌هاي ابري من
آرامتر،‌ اي آفتابم مي‌گذشتي
اگر چشمانم در پس جاده انتظار به خواب مي‌رفت، حضور ياد تو بر خوابم چيره مي‌شد و مرا تا به صبح بيدار نگاه مي‌داشت.
زبان در حسرت گفتن «اي سرونازنين خوش آمدي» مانده بود. مي‌دانستم روزي تو خواهي آمد،‌بر كوچه دل قدم خواهي نهاد و من تمام احساسم را فرش راه تو خواهم كرد. مانند همان روز كه بر لب جويبار وجود ، گل ناز وجودت را گرفتم.

و آنگاه كه در سال ۱۳۷۷ش بعد از ۱۵ سال برگشت با خود زمزمه كرد: محمد جان! تو آمدي اما نه آن سان كه آرزو داشتم، گفتم اگر بيايي قد رعنايت را در آغوش كشم،اما حال مي‌بينم كه استخوانهايت مي‌گويند:
عشق يعني استخوان و يك پلاك
سالهاي سال تنها زير خاك

اكنون مزار این روحانی مجاهد درگلزارشهداي روستاي «برم» دامغان مأواي عاشقان و دلسوختگان است .

«روح بلندش در جوار امير قافله عشق شادمان باد.»

زندگینامه روحانی شهید حجت الاسلام و المسلمین شیخ محمد خراسانی

🔹حماسه سازان همیشه جاوید روحانیت دامغان

158

زندگینامه روحانی شهید حجت الاسلام و المسلمین شیخ محمد خراسانی

«محمد خراسانی» فرزند علی اکبر در سال ۱۳۴۷ ه.ش در روستای «خورزان» شهرستان دامغان متولد شد.

پدرش كشاورز بود، دستان پينه بسته او نشان از زحمتي طاقت فرسا براي به بارنشستن دانه‌هاي گندم داشت. مادرش زني ساده و مهربان و صفاي اهل خانه وابسته به شمع وجود او بود. او با محبتي سبز، بذر مهر اهل بيت عليهم السلام را در دل فرزندانش مي‌كاشت و با گريه بر حسين (ع) آن را آبياري مي‌كرد تا روزي شاهد شكوفايي آن باشد .

در چنين خانواده‌اي زمينه رشد و تعالي محمد پيدا شد، او از كودكي فرا گرفت كه دست از دامان اهل بيت عليهم السلام برندارد. در كنار تحصيل ، همواره يار و مددكار پدر بود.

پس از اتمام تحصیلات دوره ابتدایی در سال ۱۳۶۱ش برای سربازی امام زمان عجل الله تعالی فرجه قدم به حوزه علمیه دامغان نهاد و در مدرسه حاج فتحعلی بیک سکنی گزید. با علاقه فراوان جرعه نوش دریای بیکران علوم آل محمد صلوات الله علیهم اجمعین شد.

سال ۱۳۶۴ش برای ادامه تحصیل به شهر مقدس قم هجرت نمود و مجاور نشین کریمه اهل بیت حضرت فاطمه معصومه سلام الله در مدرسه جهانگیر خان رحل اقامت گزید.

چند صباحي از ماندنش در حوزه نگذشته بود كه از جانب كربلا ندايي الهي ، جانش را به شور و شيدايي واداشت و آن نداي «هل من ناصر» پير جماران بود كه رهروان كوي عشق را به بهشت رهنمون مي كرد.

اولین بار در سوم مهر ۱۳۶۳ش به «سردشت» اعزام شد و مدت‌ها در انتظار جذبه وصال از جانب معشوق به سر برد. وی  با ۱۴ ماه حضور در جبهه در قالب شش نوبت اعزام در مناطق عملیاتی: جزایر مجنون ، جاده خندق و در عملیات های بدر و والفجر۸ و کربلای ۵ حضور داشت.

در آخرین مرحله سمت معاون دسته ای را در گردان برعهده گرفت. حسینیه انصارالحسین علیه السلام گردان روح الله هنوز ناله‌های جانسوز این طلبه عارف را به یاد دارد.

شب عملیات غرور آفرین کربلای۵ که حجم آتش دشمن بسیار زیاد بود و نیروها در داخل کانال زمین گیر شده بودند، شهید شیخ محمد خراسانی آرپی‌جی را برداشته و با فریاد «الله اکبر» به طرف چهارلول و دوشکای دشمن شلیک می‌کرد و با صدای تکبیرش ابهت ظاهري دشمن را درهم شكست و به رزمندگان قوت و جرأت داد. سرانجام ، اصابت گلوله‌ای در آن عملیات  در تاریخ ۲۲ دی ۱۳۶۵ش او را به ملکوت پیوند داد.

پیکر مقدسش را در تشییع باشکوهی در شهرستان دامغان و سپس زادگاهش روستای شهید پرور «خورزان» به خاک سپردند تا زیارتگاه عاشقان و عارفان باشد.

این روحانی با بصیرت در وصیت نامه‌اش این گونه خطاب می‌کند:
«به جهان شرق و غرب بگویید اگر خانه و کاشانه‌ام را به آتش بکشید، اگر گلوله‌های شما قلبم را سوراخ کند، آرزوی یک کلمه ضعف و زبونی و آرزوی فروختن دینم را به گور خواهید برد …»

«نام و يادش تا ابد فرياد بلند روزگاران باد.»

زندگینامه روحانی شهید علی بانی

حماسه سازان همیشه جاوید روحانیت دامغان

36

🔹 زندگینامه روحانی شهید علی بانی

روحانی شهید علي بانی متولد 1335 در خانواده‌اي مذهبي در روستای «کلا» دامغان ديده به جهان گشود.

پس از پايان تحصيلات متوسطه به ‌سربازي رفت ولی در اواسط خدمت با فرمان امام خميني (ره) پادگان را ترک كرد.

او كه در فرصت‌هاي مناسب نسبت به آگاهي مردم روستای خود كوشا بود، در سال 1357 علني‌تر جنايات رژيم پهلوي را براي مردم افشاء مي‌كرد.

با آن كه سرباز بود هر وقت به كلا مي‌رفت ، اعلاميه‌هاي امام خميني (ره) را به همراه داشت. او با شجاعت كم‌نظيري ، آن‌ها را براي مردم در مسجد روستا پشت بلندگو قرائت مي‌كرد. گاهي هم افراد ناآگاه براي او مشكلاتي درست مي‌كردند كه با صبر ، حوصله و اخلاق نيک در هدايت آنها كوشش می كرد.

پس از اتمام خدمت ، در دانشگاه تربيت معلم به تحصيل خود ادامه داد. لکن زمانی که با انقلاب فرهنگي ، دانشگاه‌ها بسته شدند ، يك سال بعد در حوزه‌ي علميه بهشهر به يادگيري معارف و علوم اسلامي مشغول شد.

براي آن كه بهتر بتواند در خدمت پدر و مادر پير خود باشد ، به حوزه‌ علميه دامغان نقل مكان كرد. پس از چندی به قم هجرت کرد و در مدرسه شهابیه با تلاش فراوان به تحصیلاتش ادامه داد.

مدتی بعد در دانشگاه علوم قضایی تهران در کنار دروس حوزوی به فراگرفتن مباحث تخصصی قضا پرداخت.

تلاش مجاهدانه برای فرا گرفتن علم، علاقه شدید به پدر و مادر ، همراهی و مسئولیت پذیری در فعالیت‌های انقلابی از ویژگی‌های بارز این شهید والامقام می‌باشد.

فرازی از وصیت نامه این روحانی بسیجی نشان از افکار بلند و متعالی او دارد: «برادران و خواهران طلبه ! دانشجو و دانش‌آموز كه در سنگرهاي خود مدرسه، دبيرستان و دانشگاه‌ها با جهل و ظلمت مبارزه می كنيد، با دو بال علم و تقوي كمالات انساني را به طور صعودي در مدت زمان كوتاهي طي نماييد! كشورهاي اسلامي و جهان اسلام به مبلّغ و روحاني متعهد و معلم متّقي در خط امام و صنعتکار و متخصص با ايمان احتياج دارد. شماها خوب و بيشتر مي‌توانيد به اسلام خدمت كنيد.»

این شهید روحانی بالاخره در سومین مرحله اعزام به جبهه که مسئولیت تبلیغی جهادگران دامغانی را برعهده داشت ، در هجدهم فروردین 1365 در منطقه عملیاتی والفجر 9 براثر انفجار مین به فیض شهادت نائل شد.

زندگینامه روحانی شهید مجتبی مطلّبی نژاد

حماسه سازان همیشه جاوید روحانیت دامغان

28

🔹 زندگینامه روحانی شهید مجتبی مطلّبی نژاد

مجتبی مطلّبی نژاد فرزند امرالله متولد سال 1347 ه.ش در روستای فرات دامغان دیده به جهان گشود. پدر ارجمندش ، فردی زحمتکش و به کشاورزی مشغول بود.

او به علوم دینی و حوزوی علاقه زیادی داشت و به همین دلیل ، سال ۱۳۶۳ شمسی در حوزه علمیه حاج فتحعلی بیک دامغان ثبت نام کرد تا در قامت سرباز امام زمان (عج) به خدمتگزاری مشغول گردد. در این سالها از محضر اساتید محترم حاج شیخ محمد ترابی ، حاج سید محمود ترابی ، قادری ، حاج شیخ احمد فوادیان و حاج سید مسیح شاهچراغی بهره علمی و معنوی گرفت.

در این سالها ، با اوج گیری حملات وحشیانه رژیم مزدور عراق به خاک کشورمان و شرایط بسیار سختی که برای مردم شریف ایران به وجود آمد، غیور مردان این سرزمین از گوشه و کنار میهن اسلامی به سوی جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شتافتند. شهید مطلبی نژاد که دوران مقدمات تحصیل خود را می گذراند بر اساس وظیفه دینی و ملی ، بر خود لازم دانست تا در کنار درس و تحصیل به خیل رزمندگان اسلام بپیوندد. بنابراین از طریق بسیج سپاه پاسداران دامغان پا در عرصه دفاع مقدس گذاشت.

حماسه آفرینی و شجاعت کم نظیر او در عملیات کربلای 5 در یاد همرزمانش هرگز فراموش نخواهد شد.

در سال ۱۳۶۶ شمسی برای ادامه تحصیل به قم مهاجرت کرد و در مدرسه رسالت پذیرفته شد. درسهای علمی را در قم از محضر اساتیدی چون قاضی زاده ، نبوی ، مدرس زاده آموخت و درسهای اخلاق و معنویت را از محضر آیت الله مشکینی و مظاهری تلمذ کرد.

روحانی شهيد مطلّبي نژاد همواره از رؤياهاي صادقه برخوردار بود. در يكي از اين رؤياها بود که خبر شهادت خود را از دوستان شهيدش جويا مي‌شود. آنها در عالم خواب به او مي‌گويند: «شما نزديك عيد به ما ملحق مي‌شوي».

سرانجام پس از 13 ماه حضور پر افتخار در جبهه ها ، در قالب 4 مرحله اعزام، در تاریخ سی ام اسفندماه هزار و سیصد و شصت و شش در حالیکه در واحد اطلاعات و عملیات لشکر 5 نصر خدمت می کرد ، در عملیات ظفرمندانه بیت المقدس3 در ماووت عراق بر اثر اصابت ترکش بر سر و سینه اش ، جام گوارای شهادت نوشید.

پیکر پاک این روحانی دلیر مرد ، در زادگاهش روستای فرات دامغان ، در کنار دیگر شهیدان آرام گرفت تا برای ابد زیارتگاه آزادگان باشد.

زندگینامه روحانی شهید سید ابوالقاسم موسوی دامغانی

حماسه سازان همیشه جاوید روحانیت دامغان

25

زندگینامه روحانی شهید سید ابوالقاسم موسوی دامغانی

سید ابوالقاسم داوود الموسوی ، مشهور به موسوی دامغانی فرزند سید محمد متولد سال 1323 شمسی در روستای حسن آباد از توابع دامغان در خانواده مذهبی به دنیا آمد.

سید از كودكی علاقه ای شدید به فراگیری علوم دینی داشت ، بدین جهت ، پس از گذراندن دوران ابتدایی تحصیل در حسن آباد ، در سال 1337 وارد حوزه علمیه دامغان گردید.

در سال 1341 برای ادامه تحصیل عازم قم شد، و در مدرسه حجتیه ، ساكن گردید. در همین سال لباس مقدس روحانیت به تن كرد و سفرهای تبلیغی اش را آغاز نمود.

وی از ابتدای ورود به شهر مقدس قم ، شیفته امام خمینی (ره)گشت تا آنجا كه مرتب به بیت ایشان رفت و آمد می كرد و اكثر شبها به نماز جماعت آن حضرت حاضر می شد.
در قم از محضر آیات عظام حاج شیخ مرتضی حائری یزدی ، وحید خراسانی ، صالحی مازندرانی ، علی مشكینی ، خزعلی ، شیخ یحیی انصاری شیرازی و فاضل هرندی بهره گرفت.

سید ابوالقاسم از همان ابتدای ورود به قم، در جریان 15 خرداد 42 و شروع نهضت پیروزمند امام خمینی (ره)قرار گرفت و در سخنرانی تاریخی امام درباره کاپیتالیسیون حضور داشت.

ایشان همچنین با تهیه دستگاه تایپ و استنسیل ، اعلامیه های امام را كه از نجف به ایران می آمد، تكثیر می كرد و با ماشین فولكس خود مخفیانه در شهرهای مختلف پخش می نمود. او در شهرها و روستاهای زیادی با سخنرانیهای گرم و افشاگرانه مردم را بیدار و با اهداف امام خمینی (ره)آشنا می ساخت. در این راه بارها دستگیر و به زندان افتاد و مورد بازجویی و شكنجه قرار گرفت.

در یكی از راهپیماییها كه طلاب و علما و دیگر اقشار مردم به سوی منزل آیت اللّه حسین نوری همدانی در حركت بودند، مقابل مزار شیخان كه رسیدند، مزدوران رژیم، به سوی مردم تیراندازی كردند، و عده ای شهید و مجروح شدند. در آن گیر و دار كه هر كسی برای نجات جان خود می كوشید، شهید موسوی، مجروحین را جمع آوری و به بیمارستان كامكار می رسانید و در راه نجات آنها تلاش می کرد.
در پیروزی انقلاب در مدرسه علوی حضور داشت و در خدمت امام (ره) و انقلاب به فعالیت مشغول بود.

شهید موسوی روز اوّل اسفند ۱۳۶۴ با پنجاه تن از شخصیتهای مملكتی و یاوران انقلاب ، كه در میان آنان حجت الاسلام شهید حاج شیخ فضل اللّه محلاتی نماینده امام (ره) در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و هفت تن دیگر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی از جمله روحانی شهید سید حسن شاهچراغی ، و چند تن از قضات دادگستری وجود داشتند ، در حالی كه به جبهه ها در پرواز بودند ، در نزدیكی اهواز از سوی دو فرزند جنگنده متجاوز عراقی مورد حمله قرار گرفتند و در منطقه ویسی در 25 كیلومتری شمال اهواز به شهادت رسیدند.

سوابق اجرایی:
۱- فعالیت و راه اندازی كمیته انقلاب اسلامی دامغان در سال 1358 شمسی
۲- تأسیس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی دامغان
۳- مشارکت در تشكیل دادگاه انقلاب دامغان
۴- حاكم شرع دادسرای انقلاب اسلامی
۵- از موسسین جهاد سازندگی دامغان.
۶- نماینده امام (ره)در هیأت هفت نفره احیاء و واگذاری زمین استان سمنان
۷- نماینده امام (ره)و امام جمعه رامهرمز از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۳ شمسی
۸- نماینده مردم رامهرمز در مجلس شورای اسلامی، در دوره دوم مجلس